انتظارهای بیخودی؛ چه از خود چه از دیگران چه از حالت انتظار

مفهوم واقعی خود زمانه

و این یعنی اغاز یقین

یقین به هر انچه را که عدم تقدیر نام نهاده ای

تنها خود واقعیت محض است که با اشتیاق با دلتنگی و با ذاتی پارازیتی در پوچی ان انتظار پایان ماه را چوب خط میکشی و انچنان میکشی که گویی نسخترینی.

.

.

امضاء شرلوک

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و ششم آبان ۱۳۹۵ساعت 11:9 توسط شرلوک |

اندیشه ای دگر

جدال با انچه که تضاد نام نهاده بودم

قدرتی مضاعف بر هرانچه ضعف نام نهاده بودم.

و این یعنی اغاز شروعی دیگر؛ اینبار پر رمق تر

که چه چرت گویان در بی هویتی خیالات بافته میشود و تنها مقوله ی اصلی گذر زمانی است که گنگ تر از هر حالتی به جلو میتازد و چه نا معلوم و نامجهول...

.

.

امضاء شرلوک.

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و پنجم آذر ۱۳۹۵ساعت 0:36 توسط شرلوک |

احساس پدرانه ای وهم انگیز و گنگ گویی پرتنشتر از هر زمانی نیش میزند.

این یعنی اغاز گیجی،گنگی،مستی،چتی و نسخی...

بیشتر به بی پدرانگی شبیه تا پدرانگی

تف و شرم باد بر این ذاتت که گه سرد زنیش گه داغ...

زبان بباید بر کام نهاد تا راز بماند به ائین خفه خان.

.

.

امضاء شرلوک.

+ نوشته شده در شنبه بیست و پنجم دی ۱۳۹۵ساعت 11:0 توسط شرلوک |

در مغزت باید بیفروزی شعله ای جان سوز

وز فروزش فرویش ریزی همچون پلاسکو

واز نو بباید ساخت بنیان کجی را مقصد ثریا...

در این قه قرا هر انچه پیش اید خوش اید.

.

.

امضاء شرلوک.

+ نوشته شده در پنجشنبه سی ام دی ۱۳۹۵ساعت 17:45 توسط شرلوک |

در گردش این دورانه زندگی همچون تیله ای در تشت مسی

میچرخمو میچرخیو میچرخد.

کدامین مقصد از کدامین مبدأ.

دایره وار است روزگاره این روزها همچون فصول در گذر سال

هفته در گذر ماه و ثانیه در گذر ساعت...

میچرخمو میچرخیو میچرخد.

بچرخ تا بچرخیم ای گنبد دوار

ای زندگی ای ملال بی پایان.

.

.

امضاء شرلوک.

+ نوشته شده در جمعه ششم اسفند ۱۳۹۵ساعت 15:6 توسط شرلوک |